رزین های فنولی

رزین فنولی قدیمی ترین رزین گرماسخت است که علی رغم گذشت بیش از یک صد سال از عمر آن، هم اینک نیز کاربردهای شایان توجهی را در صنایع مختلف دارد. رزین های فنولی از واکنش فنول یا مشتقات آن با آلدهید در حضور کاتالیزور تهیه می شوند. بسته به نسبت مولی فنول و فرمالدهید واسیدی یا بازی بودن کاتالیزور، رزین حاصل میتواند یک رزول یا نووالاک باشد. رزین های رزول از نظر ذاتی گرماسخت اند و در اثر اعمال حرارت شبکه ای و پخت می شوند. رزین های نووالاک بتنهایی از نظر ذاتی گرمانرم اند اما با افزودن عامل پخت هگزامین به آنها قابل پخت و در اثر اعمال حرارت پخت می شوند. واکنش های پخت حرارتی هر دو نوع رزین های فنولی از نوع واکنش های تراکمی است و همراه با آزاد شدن ماده ای با وزن مولکولی پایین نظیر آمونیاک و آب است؛ به همین دلیل، اعمال فشار بالا در ساخت قطعات فنولی برای خروج این گازها الزامی است. ویژگی بارز این رزین ها مقاومت حرارتی بالا همراه با قیمت پایین آن است. خوشبختانه انواع مختلف این رزین در داخل کشور تولید و در کاربردهای متنوعی از آن استفاده می شود. لنت ترمز، صفحه کلاژ، قطعات داخل پریز برق، سرپیچ لامپ ها، درپوش شمع ماشین، صفحات مدار چاپی، لایه های تزیینی وسایل چوبی، عایق های صنعتی، صفحات سنگ برش، سپرهای حرارتی و کامپوزیت های فداشونده، نمونه هایی از کاربردهای گسترده این رزین است. از این رزین در مواردی استفاده میشود که پایداری حرارتی بالا، خواص عایق الکتریکی و مقاومت شیمیایی حایز اهمیت باشد. به همین جهت کامپوزیت های آن ضمن برخورداری از اهمیت خاص، کاربردهای قابل توجهی را بویژه در صنایع هوافضا به دست آورده اند. در این کتاب پس از معرفی رزین های یاد شده، مواد اولیه مورد استفاده، شرایط پلیمر شدن و پخت آنها مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. سپس کاربردهای مختلف این رزین ها ذکر و پر مصرف ترین شکل استفاده از این مواد یعنی ترکیبات قالب گیری فنولی به تفصیل بحث شده است.